Kayboluşun Portresi

Serçenin ağzından bir tohum düştü. Büyüdü, bir ağaç oldu. Kesildi, doğa bir kez daha darıldı insanlığa. İnsanlık durmadı ağacı kağıt yaptı. Kağıda bir yazarın zihnindeki cümleler kan gibi aktı. Kitap oldu dikildi, bütün oldu toplandı, üstüne bir montmuş gibi cilt konuldu onu o saklanmış kitap raflarında bir kız buldu. Bir parkın altında oturup okumaya başladı. Gözyaşı dağıttı karakterleri, düşen damla kurumuş bir dudak gibi buruşturdu kağıdı. Bir kere daha kırıldı kalbi, bir kitap daha bitti, bir yara daha kaldı.