SON DERS

SON DERS

  • WpView
    Reads 435
  • WpVote
    Votes 29
  • WpPart
    Parts 20
WpMetadataReadComplete Wed, May 4, 2022
WpInfo
Fiction
Mystery
GERÇEK BIR İNSANIN GERCEK DRAMINDAN ESINLENILMIS BIR YAŞAM HIKAYESI... Bir insan çocukluğunda yaşadığı kötü şeyleri geride öylece bırakabilir mı?Bir insan zorbalığa uğradığında bunu öylece unutabilir mı?Bir insan okulunda kabusu yaşayınca,insanlar onunla uğraşınca ve sadece öğretmeni için bir araçsa bu kinden öylece kurtulabilir mı? ........ Eskiden aynı sınıfta olan 20 çocukluk arkadaşı kendilerince mutlu hayatlar kurmuş ve bir mezunlar toplantısında eski anıları konuşurken o gün hayatlarını karartacak bir tehdit ile karşı karşıya kalırlar...
All Rights Reserved
#12
pollyanna
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • İzler Kalır/Gerçek Ailem
  • Umay-Gerçek Ailem-
  • YAR'I YARAM
  • Izdırar: Karanlık Aşk
  • Kanımdaki Yabancılar(Gerçek Ailem)
  • BALIM (gerçek ailem)
  • Kırık Kanatlar
  • SÜREYYA | Gerçek Ailem
  • Kaybolan Yıllar| Asker & Savcı
  • Sessizliğin Komutanı

Adım İz. Adım gibi iz bırakmaya gelmiştim. Peki ya kime bırakacaktım? Kendime mi? Yoksa hiç görmediğim aileme mi? Yaşamak bu kadar zor olmamalı değil mi? Peki neden bu kadar zor? Kızların en büyük yarası ailesidir derler. Doğru. Benimde. Omzuma astığım çanta ile sessizce koridorda ilerliyordum. Siyah, kısa saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp, etrafa baktım. Kimse yoktu. Merdivenlerden sessizce inip kapıya ulaştım. Yurdun kapısı geceleri kilitli olurdu ama neyse ki bende anahtar vardı. Kapıyı açıp sessizce kapattım. O sırada merdivenlerin bitiminde ki, bankta gözüm takılı kaldı. Yurdun bahçesinde ki bu banka, küçükken ne kadar oturup annemi beklemiştim hatırlamıyorum. Saatlerce beklemiştim annemin, babamın gelip beni almasını, evimize gitmeyi ama hiçbir zaman gelmediler. Küçük kız çocuğu hiç pes etmeden beklemeye devam etti. Ama ben artık o küçük kız çocuğu değildim. Büyüyünce gelmeyeceklerini anlayınca artık bir daha asla bu banka oturmamıştım. Beklememiştim. Şimdi ise yıllar sonra oturdum bu banka. Zihnim de ise, yıllar önce bu banka oturup annemin gelmesini beklerken söylenenler yankılandı. "Annen ve baban seni hiç sevmedi." "Salak mısın kızım? Annen seni sevseydi çöpe atmazdı." Ben ise sadece sustum. Sadece sustum. Beni isteselerdi, sevselerdi bir çöp gibi, çöpe atmazlardı. Kışın buz gibi havada yeni doğmuş bir bebeği çöpe atmazlardı. Küçükken itiraz ederdim. Artık etmiyordum çünkü hepsi haklıydı. Peki ya bunca yıl sonra ortaya çıkan ailemi ben kabul eder miydim? Hayır. Koca bir hayır.

More details
WpActionLinkContent Guidelines