SONSUZ

"Gözlerini gökyüzüne dikmiş uçuşan kuşlara bakıyordu.

Her birinin kanatlarına birer düş bırakmış, uçuşları zorlaşırken bir psikopat gibi hem keyif alıp hemde yaşarıyordu gözleri.

Tuhaf geliyordu her şey ona. Az önce ne olmuştu öyle, annesi.. annesi ölmüştü değil mi, gözleri önünde.. hemde bu dünyaya gelmesine sebep olan diğer ebeveyin tarafından.

Şimdi nerde mı?

Papatyalar var etrafında, yeşil çimler dizinin boyunda, rüzgar saçlarını uçuşturup aklındakileri alabora ediyor, beyaz çıplak ayakları sert kayanın üstünde soyulmuş öylece oradan ayrılmayı bekliyor.

Ne ayrılık hemde, bu kuşları son görüşü.. aklında tek bir soru neden? Gitmeliyim bende annemle gitmeliyim. Ondan başka kimse sevmezdi beni, şefkatle sarmazdı. Annemdi o iki gözüm, kalbim , gölgemdi. O yokken nasıl yaşayayım ben.

Soğuk taşlardan ayaklarını yavaşça boşluğa bıraktı, rüzgârı hiç bu kadar güzel hissetmemişti..."

- Alışılmışın dışında bir hikaye diyemeyeceğim çünkü nasıl kitaplar okuduğunuzu bilmiyorum.
Haydi başlayalım.