KÜL YANGINI

Dudakların dışarıdan başkalarına güldü ama benim içimde birer küldü.

Kulaklarım senden başkasına sağırdı çünkü varlığından yabancısına ağırdı.

Gözlerim sevginden uzağına kördü zira görebileceğini bir tek sende görüp her şeye görünmezlik ördü.

...

"Söylesene Mazhar Kırcalı. Durma devam et kır canımı."

Gözlerinde barındırdığı hiçlik kaybolduğunda ilk kez bana karşı bir duygu kırıntısına rastladım. Yalnızca bu bile yüreğimi derinden sızlatmaya yetmişti. Bakışlarım kalbimden izin alarak çaresizliğiyle baktı. Yanaklarıma yaşlar aktı.

O an hiç tahmin edemeyeceğim, düşünü bile yaşayamayacağım bir lahzanın içine düştüm. Bakmaya kıyamayacağım dudakları çaresiz dudaklarımı sahiplendi. Bu sefer kül olan bendim. Gözyaşlarım yangınımı söndüremedi.