Çığlıklar
- Lectures 24,415
- Votes 3,007
- Chapitres 38
Mots-cléswattys2015
Şimdi hiç bilmediğim bir yerde, doğru düzgün tanımadığım insanlara muhtacım. Ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok. Ailemi nerede ve nasıl bulacağımı bilmiyorum. Kim olduğum ile ilgili bildiğim tek şey ise ismim ve bu bana hiçbir şey ifade etmiyor. Hatırlamama yardımcı olmuyor. Bilmiyorum. Hiçbir şey bilmiyorum. Bildiğim tek şey bana yardım edecek tek kişinin o olduğu ve karşılığında benden tek bir şey istediği.
****
Geçirdiği kaza ile hafızasını kaybeden bir kız. Yanında olan tek kişi ise ona çarpan bir adam. Ne dersiniz sizce genç kız kendisini ve geçmişini hatırlayacak mı? Peki ya daha sonra ne olacak? Hayatındaki karanlık sırlarla baş edebilecek mi? Ve en önemlisi acıları ile.
****
Hepimizin hataları var. Birimizin daha fazla, birimizin daha az ama hepimizin var.
****
O hayatıma, kalbime öyle bir girdi ki onsuz ne yapacağımı hiç bilmiyorum.
****
Onunla olamayacağımı biliyorum ama onun yanında olmak, ondan uzak olmaktan ve onu kaybetmekten iyidir.
****
“Arden,”
Acıyla yutkunuyorum. “Ben çok yoruldum. Aynı acıları tekrar tekrar çekmekten ve her bir anımı hatırladığımda oluşan o acıdan yoruldum.”
“Güzelim,” sözünü kesiyorum.
“Bitsin artık. Lütfen Arden, daha fazla acı istemiyorum, daha fazla hatıra istemiyorum.”
****
Bir zamanlar onun kollarına koşarken şimdi onun kollarından kaçıyorum.
Tous Droits Réservés
Rejoignez la plus grande communauté de conteursObtiens des recommandations personnalisées d'histoires, enregistre tes préférées dans ta bibliothèque, commente et vote pour développer ta communauté.
Vous aimerez aussi
Yanlış Kader
Geçmişimi bir toprağın altına gömerken o günler de bıraktığım herkesten koşarak uzaklaşmıştım. Giderken büyük bir bomba patlatmış ve hepsinin benden nefret etmesine neden olmuştum. Ben, beni seven kim varsa onların içlerine benim için öfke tohumları ekmiştim. Benden nefret etmelerine neden olduktan sonra da arkama bile bakmadan hepsini terk etmiştim. Yıllar geçmişti ve şimdi geri dönüyordum. Kalplerine nefret tohumu ektiğim insanların karşısında duracaktım ve bundan bir saniye bile nefret etmeyecektim çünkü ben bunu hak etmiştim. Onlara yalan söyleyip, kendimden nefret ettirdiğimde geri döneceğimi asla bilmiyordum. Bunu planlamamıştım, hayat söylediğim yalanın cezasını çekmem için beni tekrardan buraya göndermişti. Kaçtığım yere, koşarak geri dönüyordum. Vuslat Mahallesinden bir sonbahar akşamı kaçmıştım ve yine bir sonbahar gecesi geri dönüyordum. Karşılaşacağım her şeyi önceden biliyordum. Bütün mahalleli benden nefret ediyordu çünkü onların sevdiği insanların kalbini kırmıştım. Çünkü ben onları, ailem dediğim insanları paramparça etmiştim. Geri döndüğümde neler yaşardım, hayat bana ne getirirdi bilmiyorum ama Vuslat mahallesine adım attığım andan itibaren savaşmam gerektiğini biliyordum. Beni orada istemeyecekleri ama ben orada kalacaktım. Hatamın bedelini ödeyecektim ve bana bunu kalbini ilk paramparça ettiğim insan ödetecekti. Hatamın acısını herkesten daha çok kırdığım kardeşlerim ödetecekti. Geri dönüyordum ve artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Her şey eskisi gibi olabilir miydi yoksa her şey daha da mı karışacaktı bilmiyordum ama savaşırken sadece onlarla değil kendimle de savaşacaktım. Savaş başladı, yere ilk ben düştüm. Savaş devam etti, ayağa kalktım. Savaşın sonu gelecekti, kim kaybedecekti, işte asıl mesele buydu.Terminé
AŞİYAN
Pınar sakin olmaya çalışarak "Merhaba," diye fısıldadı. Bundan daha fazla muhabbet etmek istemiyordu lakin bunun kaçınılmaz olduğunu da biliyordu. "Merhaba." Selçuk'un yüzünde şaşkın bir gülümseme ağır ağır peyda oldu. Sanki yüzünden hızlı hızlı hisler ve ifadeler geçiyormuş gibi yüzü dalgalanıyordu. Pınar'a doğru bir adım yaklaşmak istedi ama hemen durdu. "Ne zaman geldin?" Selçuk'un gözleri Pınar'ın hatırladığından da güzeldi. Ya da belki de daha güzeldi artık. Yaş almak yaramış olmalıydı. Bu yüzün her bir zerresine bakarken nasıl kalbinin aşkla çarptığını dün gibi hatırlıyordu. Hala aynı güzel yüzdü işte! Daha sakallı, bir iki ufak çizgisi vardı ama onlar da ona ayrı bir hava katmıştı. Deniz yeşili gözlerinin etrafındaki çizgiler mesela... olgunluk katmıştı. Siyah, sık sakallarına rağmen onların arasında görünen gamzelerinin etrafındaki çizgiler... nasıl da güzellerdi. Muntazam bir yüzü vardı. "Dün," derken sesi çatallaştı Pınar'ın. Hemen genzini temizledi. Bunu yaparken de gözünü kaçırma fırsatını değerlendirdi. "Sen ne zaman geldin? Burada olmadığını sanıyordum?" dedi bunu ümit eder gibi. Sesindeki bu temenniyi saklayamadı. Selçuk da fark etmişti o ses tonunu. Yine de aklına gelen ilk şeyi hemen uzaklaştırdı. Kendini tek parça halinde tutmaya gayret etti. "Ben ne zaman gittim ki?"Terminé
ELİSE -GÜNAHKÂR KADIN
Elise, Çıplak omuzlarına tutkularını saran Günâhkar Kadın! Doyumsuz ruhuna feda edeceği insanları, kibri ve açgözlüğününe kurban edecek... Arsız bedenini kullanmaktan çekinmeyecek, güzelliği tek silahı olacak Elise'nin... Mustafa, Yakut kırmızısı dudaklara mahkum edilen kurban, benliğini kontrol edemeden kapılacak Elise'nin kasırgasına. Esir düştüğü ihtirasların cefasını ödemeden duramayacak, yine de pervane gibi tutuşacak Elise'ye... Anlatsan dinlerdim, duymazdım ama yine de dinlerdim. Gönül gözüyle sevdim. Sağır kulağımla işittim. Hıçkırıklarımla bezedim. Mahremini teneffüs ettim. Ve sonunda seni hafızamdan sildim.Terminé
Gecenin Dördü
Yaralarım öyle derin kesiklerden oluşuyordu ki, ruhumun tuvalini acıya boyuyordu; bense o yaraları kapatmak yerine, bir eczanenin kapısından girip her yeri kan revan içinde bırakırken yara bandı almak istediğimi söylüyordum. Oysa kaç dikiş atılması gerekiyordu benim yaralarıma... Ama sonra o geldi; yaralarımdan akan kanların her fırsatta o bantları düşüreceğini bildiği halde Ecevit Tanşafak, gecenin dördüne şafağı söktürmeye elinde kutu kutu yara bandıyla geldi. ----------------------🎨🩹----------------------- "Hayatı, bu kadar önemseyip ağlamak için saçma bir saat değil mi?" diyen sesi duyduğumda rüzgarın uçuşturduğu saçlarımı yüzümden çekmeye çalışırken sağ tarafıma çevirdim başımı. Dört, belki de beş şeritli otobanın üstüne yerleştirilmiş köprünün demirlerine yaslanmış, az önce benim yaptığım gibi şafağın sökmesini izliyordu yanımdaki yabancı. "Hayatın, gecenin dördünde beni bir köprüde ağlatacak kadar acımasız olması saçma değil yani?" diye sorduğumda kelimelerim, yüksek köprüden atladı ve sert zemine çakıldı; hayallerim gibi. Kapak için @bushiranur a teşekkür ederim 🌺 📍Yetişkin İçerik Mevcuttur! Yayınlama tarihi: 16.07.2022Terminé
POYRAZDA AÇAN ÇİÇEK
Hikâyemin hangi noktasındayım bilmiyorum ama orta yerinden okuyorsun beni. Bazı adımlar atılmalı, bazı yollar yürünmeli, bazı anlar yaşanmalıydı. Bazı insanlar gitmeli, bazılarıysa kalmalıydı. Hayat bir şekilde yolunu bulmalıydı. Bir şekilde akmaya devam etmeliydi. ☆☆☆☆ Elvin Erden düğün günü sevdiği adam tarafından karnında üç aylık bebeği ile terk edilince yaşadığı şokla kaza geçirir. Kader onu Poyraz Karaaslan ile karşılaştırınca bunun gideceği noktayı ikisi de kestiremez. Kimse bilmezdi ama bir hikâye bitmeliydi ki yeni bir hikâye başlayabilsin. Bu kimin hikâyesiydi?
Kelebek ve Aşk
Görmek istiyordum. Sadece sevebilmek istiyordu. Her şeyi unutup sana gelmek istiyordum. Koşmak istiyordum, çocuk olmak istiyordum. Ben senin için, bir olmak için, savaş vermek istiyordum. Mesafelere rağmen seni istiyordum. Tüm sorunlarımı çözebilmek istiyordum. Ben böyleydim değişmezdim. Beni değiştiren de sendin. Önce kendimi bir hiçliğe bıraktım, "Ama sonra bırakmasam da farketmez dedim." Bir kelebeğin nasıl siyahtan rengarenk olabileceğini nasıl incitmeden sevilebileceğini, nasıl kısa ömürüne, bir ömür daha eklenebileceğini öğretmiştin. ... O gece camıma bir kanatlı konmuştu. Kömür gibi simsiyah, sanki bir derdi var bana sığınmış beni buradan kurtar dermiş gibi gözleriyle gözlerime bakmıştı. Konan bir kelebekti, hayatımda böylesini ilk defa gördüğüm güzelliklerden biriydi. O kelebeğe hayata tutunmak istediğimden bahsetmiştim. O kelebeğin ömrünü bu kadar uzatacağımı bilseydim daha önceden camıma konması için her gün onu beklerdim diye defalarca düşünmüştüm. Hayatımın değişim noktası olan kelebek, yani benim kelebeğimle tanışma hikayem başlamıştı. Kelebeğim mesafelere karşı direnmeye çalıştığım, her defasında yenik düştüğüm, kişiliğimi değiştirmek için çok çaba sarfettiğim, her şeyi unutup yeni başlangıç yaptığım kadını bulmuştum. Taa ki o beni bulana kadar.. 🦋Terminé
Sevda Karası (Kitap Oldu)
Bu bir Asker&Polis kurgusudur. Kavuşursan aşk olur demişler, Kavuşamazsan kara sevda. Bizimkisi aşktı, Sevda Karası oldu. Sevda'sı bende, Kara'sı onda kaldı.Terminé
Hüzün Yağmuru Senfonisi
"99 tane sarı balon uçuracağız gökyüzüne iyileştiğin gün." Küçük kız, gözüne gelen gün ışığını minik elleriyle engellemeye çalışırken başını çevirip yanında duran masum yüze baktı. "Neden 99 tane?" diye sordu anlam veremeyerek. Çocuk, küçük parmaklarının hepsini açıp on sayısını gösterdikten sonra gülümsedi. "Çünkü en mükemmel sayı 10 olarak kabul edilir ve ben mükemmel şeylerden hoşlanmam." deyip serçe parmağını avucuna kapatarak dokuz yaptı. "O zaman, neden 9 tane değil de 99 tane?" "Çünkü 9 tanesi sevincimizi anlatmaya yetmez." Birbirlerine bakıp tebessüm ettiler. Küçük kızın karşısında duran bu kişi, minik bir çocuğun yüreğinden çok daha fazlasını taşıyordu. Sakince serçe parmağını büküp çocuğa doğru uzattı. "Söz mü?" Küçük çocuk da onun yaptığı gibi serçe parmağını büküp kızın parmağıyla buluşturdu parmağını. "Söz, hem de güneş sözü." • mayıs 2020 | madamyazar •kapak | sevgisizcesevdi•
Bırak Kalbim Alev Alsın ☆BÖLÜMLER KALDIRILDI ☆
Sahi; kaç yıl, kaç ay, kaç saat, kaç dakika, kaç saniyesi vardı nefes alması için? İlk yayınlanma tarihi: 01.03.2016Terminé
kandeli
Sözde zamanın yaraları iyileştirdiği söylenir. Oysa koca bir yalandır bu. Zaman yalnızca yüzleşilmiş yaraları iyileştirir; çözülmemiş olanları ise vakti geldiğinde yeniden kanatabilmek için kurutmaktan başka hiçbir işe yaramaz. Tıpkı Korkut Alp ve Yasemin'e yaptığı gibi... Kuleli Askerî Lisesi'nin o çelik gibi soğuk duvarları ile Kandilli Kız Lisesi'nin zarif koridorlarını birbirine bağlayan gizli bir patika... Kandeli... 17 yaşındaki Yasemin ve askeri lise öğrencisi Korkut Alp'in o patikada kendilerine kurdukları masum dünyada başka hiç kimseye yer yoktu. Ta ki Yasemin'in boynuna dolanan acımasız bir mecburiyet, Kandeli'de yeşeren o hayalleri tek bir günde paramparça edene kadar. Yasemin, babasının karanlık dünyasında hayatta kalabilmek için çabalarken, Korkut Alp'in göğsünde asla kapanmayacak o derin yarayı açmış ve ikisi de o yaranın içinde kaybolmuştu. Yıllar sonra kader yeniden ağlarını örerken; Yasemin ait olmadığı bir hayatın nişan yüzüğünü, Korkut Alp ise Pusat Timi'nin bordo beresini henüz yeni geçirmiştir üzerine. Ancak kader, kanatmaya doyamadığı o kabuğu bir kez daha soymaya kararlıdır. Korkut Alp, Pusat Timi ile omuz omuza çıktığı o ilk kritik görevin sonunda; geçmişinin ta kendisini bulmayı asla beklemiyordur. Üstelik karşısındaki kadın, o lise yıllarında bıraktığı ürkek kız değil, başka bir adamın nişanlısıdır. Bazı yaralar kapanmaz. Bazı hikâyeler yarım kalmaz. Sadece... kaldığı yerden kanamaya devam eder.
Geçmişimi bir toprağın altına gömerken o günler de bıraktığım herkesten koşarak uzaklaşmıştım. Giderken büyük bir bomba patlatmış ve hepsinin benden nefret etmesine neden olmuştum. Ben, beni seven kim varsa onların içlerine benim için öfke tohumları ekmiştim. Benden nefret etmelerine neden olduktan sonra da arkama bile bakmadan hepsini terk etmiştim. Yıllar geçmişti ve şimdi geri dönüyordum. Kalplerine nefret tohumu ektiğim insanların karşısında duracaktım ve bundan bir saniye bile nefret etmeyecektim çünkü ben bunu hak etmiştim. Onlara yalan söyleyip, kendimden nefret ettirdiğimde geri döneceğimi asla bilmiyordum. Bunu planlamamıştım, hayat söylediğim yalanın cezasını çekmem için beni tekrardan buraya göndermişti. Kaçtığım yere, koşarak geri dönüyordum. Vuslat Mahallesinden bir sonbahar akşamı kaçmıştım ve yine bir sonbahar gecesi geri dönüyordum. Karşılaşacağım her şeyi önceden biliyordum. Bütün mahalleli benden nefret ediyordu çünkü onların sevdiği insanların kalbini kırmıştım. Çünkü ben onları, ailem dediğim insanları paramparça etmiştim. Geri döndüğümde neler yaşardım, hayat bana ne getirirdi bilmiyorum ama Vuslat mahallesine adım attığım andan itibaren savaşmam gerektiğini biliyordum. Beni orada istemeyecekleri ama ben orada kalacaktım. Hatamın bedelini ödeyecektim ve bana bunu kalbini ilk paramparça ettiğim insan ödetecekti. Hatamın acısını herkesten daha çok kırdığım kardeşlerim ödetecekti. Geri dönüyordum ve artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Her şey eskisi gibi olabilir miydi yoksa her şey daha da mı karışacaktı bilmiyordum ama savaşırken sadece onlarla değil kendimle de savaşacaktım. Savaş başladı, yere ilk ben düştüm. Savaş devam etti, ayağa kalktım. Savaşın sonu gelecekti, kim kaybedecekti, işte asıl mesele buydu.
Plus d’InfosDirectives du Contenu