EFTÂLYA

🍷

Bir çocuk doğdu.

Doğduğu gece, dolunay gecenin bağrına sinmişken lanetlendi.

Bir çocuk doğdu.

Kainatın kapıları prangalarla örselendi.

Bir çocuk doğdu.

Bir yıldız söndü, tüm evren yapılan tek yanlışı bütün umutlara bedel kıldı.

Bir çocuk doğdu.

Binlerce ışık yanacaktı, eğer uyandırılmasaydı ruhlar.

Kainat fütursuzca hediyelere boğulacaktı.

Bir çocuk doğdu.

Tüm suç üzerine kaldı.

Kömür karası saçları ayın altında parlayarak kendisini terk etti.

Şarap rengi saçlar emanetini güç ile lanetledi.

🍷

"Yapma." dedi adam.
"Neden?" diye sordu kadın yosun yeşili yaşarmış gözlerini adamın siyahın içinde ki sarmaşıkların sardığı kara gözlerine dikerken.
Adam derin bir nefes almak istedi lakin karşısındaki kızıl kadının hayal kırıkları ile bezelenmiş ruhu soluk borusuna birer mızrak misali saplandı.
"Bu yapmaya çalıştığın şey ikimizide yakacak." dedi zoraki şekilde çıkan fısıltısı ile.
"Yanalım o zaman" diye araladı dudaklarını zaten yanmaya başladıklarını bilmeden.
Bir adım daha yaklaştı adama ve sağ elini kaldırarak sol göğsünün üzerine yasladı. Adamın gözleri bu hareket karşısında mahmurlukla kapandı. Kadının dudaklarından dökülen kelimeler ise tüm geçitleri kapattı.
"Mane apud me amica."