Dominating Hue: Novaliches' Case (ONE SHOT)

Dominating Hue: Novaliches' Case (ONE SHOT)

  • WpView
    Reads 26
  • WpVote
    Votes 16
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sun, Mar 7, 2021
Isang dalagang nagngangalang Dahlia, isang simpleng babaeng nangangarap maging isang sikat at tanyag na manunulat pero dahil sa hindi pantay-pantay na tingin ng mga tao sa mga kababaihan ay nakulong ito sa kaniyang sariling pangarap kasama ang kaniyang buhay sa Pamilyang Novaliches. Dahil sa dominanteng kapangyarihan ng mga Novaliches ay unti-unting ipapakita ni Dahlia ang tunay na kulay ng mga ito. Magiging madilim o maliwanag ba ang sasapiting buhay ni Dahlia sa Pamilyang Novaliches? --- My official entry on Silakda One Shot Competition No. of words: 4,926 Words Cover made by: @jhe_apolinario Story by: @scarrysento
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Salamisim
  • Lihim Ng Baul (Series 1 COMPLETED)
  •   " Only You "
  • Runaway Princess
  • Is This for Real?! -COMPLETED-
  • Bawat Sandali (Completed)
  • [Completed] Mine, All Mine
  • Animenia: School Of Aura [Completed]
  • With You in the Middle of Nowhere
  • Mayari
Salamisim

Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.

More details
WpActionLinkContent Guidelines