KIRIK BEYAZ

Rüzgara aşıkken bir fırtınaya tutulmuştum. Bu fırtına beni oradan oraya sürüklemiş, bir harabeye çevirmişti. O harabenin çatlamış duvarlarının içlerinden çıkan çiçekleri görenlerin olması mucizeydi benim için.
Tam bitti derken başlamıştı gerçekten hikayem.
Yasak bir aşk yüzünden mahvolmuştu hayatım, ama gene o yasak aşk sayesinde de bulmuştum hayatımı.

...

"Ne olursa olsun" diye fısıldadı aşık olduğum sesiyle, gözümden bir damla yaş akıp giderken. Yağmurdan ıslanmıştık ve ıslanmaya devam ediyordu ama umursamadık. Alnını alnıma yasladı , huzurla gözlerimi kapattım. Elleri yüzümü kavradı. Görmüyordum ama onun da gözleri kapalıydı, hissediyordum.
"Bu kalp senin, bu can senin, bu ruh senin." Yutkunduğunu işittim. "Ölüm beni alana kadar ve aldıktan sonra da." Kalbim neredeyse yerinden çıkacak gibi atıyordu. Kısa bir duraksamanın ardından devam etti. Ellerimle ceketinin kenarlarını kavradım.
"Seni seviyorum çiçeğim." Diye fısıldadı. O benim bu hayattaki en büyük umudum, mutluluğum kısacası her şeyimdi.
"Seni seviyorum, Canımın en içi." Diye fısıldadım bende. Yüzünü görmesemde gülümsediğini hissettim. Gülümsedim. Nasıl gülümsemezdim ki onun yanında? Üzerimdeki etkisi o kadar büyüktü ki ağzından çıkan her kelimede dizlerim daha fazla titriyordu. Ellerimi sıkıp ceketine daha fazla yapıştım.
Dudaklarının baskısını alnımda hissettim. Gülümsemem genişledi ama gözlerimi açmadım. O gece ne yağmur engel oldu bizim aşkımıza, ne de yaşadığımız onca şey. Sadece biz vardık.