|Benim Babam|

"Geldik." İzmir F tipi cezaevi.. çocukluğumun geçtiği yer. Yavaş adımlarla içeri girdim.

"Işıl gidiyorsun." Babam içeri girince ayağa kalktım.

"Baba hiçbir yere gitmiycem ben. Yeter her yerde sürekli siyah takımlı zorba adamlar görmek istemiyorum. Ali İhsan kim ayrıca?" aniden bana döndü.

"Sen nerden biliyorsun o ismi?"

"Bugün arkadaşlarımın ağzını burnunu kırdı ve beni herkesin içinde rezil etti. Ben artık yoruldum baba. Ben yoruldum. Sürekli psikologlara kendimi anlatmaktan sürekli bugün ne olucak Babamı görebilecek miyim artık ne zaman normal bir hayat yaşıycağımı düşünmekten yoruldum. Ben herkes gibi normal bir hayat yaşamak istiyorum bu bu kadar zor olamaz. Ben mutlu olmak istiyorum artık."

"Işıl?"

"Işıl değil benim adım. Benim adım Maya. Sen buraya girdiğin günden beri, beni bıraktığın saniyelerden beri benim adım Maya."

"Sen benim Işıl'ımsın. Sen benim küçük kızımsın. Tek değer verdiğimsin."

"Benim adım Maya. Işıl öldü."