see you soon

Powoli zaczyna czuć się bezsilna... Szczegóły na które ona nie zwracała nawet uwagi brały istotny udział w tej grze. Nie wie komu może ufać i czuje, jak wszyscy powoli się od niej oddalają. Przez te wszystkie negatywne wydarzenia w swoim życiu, które ściągnęły ją na samo dno, dziewczyna powoli traci siły i chęci do życia... Ale czy pojawi się ktoś kto nareszcie ją z tego wyciągnie? Ktoś dzięki komu jej życie na nowo nabierze sensu?

-No dawaj uśmiechnij się - powiedziałam do swojego odbicia w lustrze.
-Chcę schudnąć - powiedziałam patrząc ze łzami na swoje kościste ciało...
-Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzisz! Co ci takiego zrobiłam!? Potrafisz tylko ranić nawet nie zdając sobie sprawy z mojego bólu...
-Chciałbym wrócić na pewne rozstaje dróg w swoim życiu, jeszcze raz przeczytać uważnie napisy na drogowskazach i pójść w innym kierunku.
-Pamiętasz gdy kiedyś powiedziałeś „zawsze razem" trzymając mnie za mały palec? - powiedziałam, patrząc jak stoi na dachu wieżowca...
-Dla wielu to krzyk jest jest wołaniem o pomoc, jednak ja uważam że jest nim cisza...
-Oby jechał jakiś pociąg - powiedziała blondynka stojąc zapłakana na torach
-Idiotko moja- westchnęłam ze łzami patrząc na przyjaciółkę leżącą we krwi, wiedząc, że już się nie obudzi...
-Już idę mamo! - krzyknęłam stojąc nad brzegiem klifu
-Odgrzebywanie tego nie zmieni przeszłości... sprawi tylko, że będziesz musiała przeżyć ją na nowo
-Tak naprawdę spędzam całe życie, zbierając gości na mój pogrzeb
-Ostatni raz - przejechałam żyletką po bladej skórze...