Mniejsze zło.

Niektórzy wierzą że po śmierci nie ma nic, inni że istnieje raj, czyściec , piekło, jeszcze inni że po śmierci wracamy na ziemię w postaci innego człowieka lub zwierzęcia, a co będzie jeśli powiem wam że nieliczni mają szanse się o tym przekonać jaka jest prawda, ale nie mogą o tym nikomu o tym powiedzieć. Daleko gdzie człowiek za życia nigdy nie był , jest szkoła dla demonów, ale raz na jakiś czas pojawia się już martwy człowiek dostając drugą szansę. Jest nas tam niewielu ,ale jesteśmy. Jesteśmy niejednoznacznymi.

Fragment opowiadania:
Uderzył wściekły ręką w stół obok mojej głowy przez co ponownie spojrzałam na niego.
- Co ty myślisz? Że kim ty jesteś?- Warknął głosem pełnym nienawiści i obrzydzenia.
- Wiem że dla Pana jestem nikim- Odpowiedziałam chłodno, chodź cała klasa była przerażona. Ja nie może w końcu spełni moje jedyne marzenie i pomoże mi umrzeć.
- Niejednoznaczni nigdy chyba nie zmienią mojego poglądu. Jesteście takimi śmieciami jakimi myślę i sami mnie w tym utwierdzacie
- Jestem dla Pana czymś gorszym niż śmieć, czymś co nie powinno istnieć i może Pana zdziwię, ale ma Pan rację ja nie chcę już istnieć- wypowiadając te słowa patrzyłam mu prosto w oczy w których zawarzyłam zagubienie, ale potem znowu zimno i obrzydzenie.