KIYI

Adam, güçsüz düşmüş bedenini kızıl kumlara bırakmıştı. Kum taneleri çaresiz bedeninin tüm soğukluğunu yok etmek ister gibi ısıtmaya başlamıştı adamı. Kızıl kumların tek bir evrene ait olduğunu sanırdı; tek bir evrende böylesine yakıcı olduklarına inanırdı. Oysa yanılmıştı. Kadın, adamın kollarının arasına sokulduğunda; adam, kollarında kalan son güç kırıntıları ile kadının bedenini sıkıca sardı. Kadın, başını kaldırıp adamın donuk mavi gözlerine gözlerini kenetledi ve "Bir daha asla ayrılmayacağız." dedi, "Bir daha asla birbirimizin cezası olmayacağız." Kadının gözyaşları, adamın soğuk bedeninden süzülüp kızıl kumlara düştüğü an buharlaşıyordu. Adam, elini kadının sırtında gezdirirken "Beni affet sevgilim." dedi, "Bu cehennemde bir daha asla ayrılmayacağımız için beni affet." dudaklarından tüm renk silinmekteydi. Kadın, adamın göğsüne kafasını yaslayıp kalp atışlarını dinlemeye başladı. Adamın kalp atışları, kadının kulağına usul usul dolarken kadın, adama "Güneş'in doğuşunu görmeden kapatma gözlerini." dedi. Güneş'in ilk ışıkları gökyüzünü aydınlattığı sırada adamın göğsünden kadının kulağına dolan kalp atışları, sessizleşmeye başladı. Kadın, yutkundu ve Güneş'in doğuşunu seyretmeye devam etti. "Bir daha asla sevgilim...Bir daha asla..."