Madalyon

Hayat isterdim. Huzur,mutluluktan ibaret olan.

Aile isterdim. Yaralarımı saran. Düşünce kaldıran.

Şans isterdim. En azından, yapmak zorunda olduğum seçimlerden beni kurtaran.

Bir ben isterdim, gelecekte ki beni uyandıran.

Ama insanın her istediği olmaz. Bazı şeyler en baştan bellidir.
Alacağın yara, düşeceğin tümsek. Neye ağlayıp, neye güleceğin.

Neyden, ne için vazgeçmek zorunda olduğun, asla değişmez.

Bilmeden yaşadığı bu hayatta insan, yalnızca kaderin yazdığı oyunu perdeleyen bir piyondur.
Bize oynamak, ona da seyretmek düşer.

Kaderleri çalınmış olanlar, yeniden yaşamak için birbirlerine tutunurken; gerçeklerin ışığında yine birbirlerine tutunacaklar.

Çınar Sipahi, ona verilen görev için yaşarken, hiç tatmadığı o duygunun, aşkın peşini asla bırakmayacak.

Maral Keskin, seçiminin altında kıvranırken, aşka düşeceğini ve ondan kurtulmaya çalışacağını asla bilemezdi.

***
"Sen benden ne istiyorsun?! Amacın ne?!"
Masaya elini sertçe geçirdi.
"Sen! Derdim tasam sensin! Gündüzleri aklımda geceleri rüyamda olan sensin benim derdim! Oldu mu? Öğrendin işte, için rahat etti mi?!"