Aysar

Konuşmamı bitirmiş sessizce tekrar ağlamaya başlamıştım. O sırada omzuma dokunmuş kafamı kaldırdığım gibi bana tekrar küçük kolları ile sarılmıştı. İkimizde ağlıyorduk bu yaşıma kadar hep yalnız ağlamıştım ama artık benimle ağlayan benimle gülen bir arkadaşım vardı. Ayrıldığımız da konuşmaya başlamıştı.

-Dolunay bundan sonra hiç bir zaman yalnız yaşamamak için benim için küçük kardeş olmaya ne dersin?

O gün anlamıştım bütün insanlar aynı değildi bazı insanlara güvenebilirdim.

+Bana hiç yalnız hissettirmeyeceğine söz verebilir misin Lara?

Dediğimde ağlamaktan kızarmış gözlerimiz ile birbirimize bakarken ikimizde de buruk bir gülümseme vardı. Hızlıca kafasını sallayıp bana sarılmıştı ama bu farklıydı. Çünkü şu anda düşüyorduk. Üstüme atladığında arkaya doğru düşmüş düşerken ikimizde çığlık atmıştık. Biz böyle dururken içeri Batu girmiş ve bize şaşkın ama bir o kadar komik bir yüz ifadesiyle bakmaya başlamıştı.

Sanırım açıklama yapmamız gereken bir Batu vardı.