BEŞ ADIM

"Bana doğru beş atacaksın, şimdi başlayalım mı?"
demişti, elinin beş parmağını göstererek. Yüzümde buruk bir gülümseme takınmıştım, gözlerim bile içimdekileri dışarı yansıtır cinsten parlayan gözyaşlarıyla doluydu.

İç sesimin her geçen gün azalan sesini sanki bu sefer daha net bir şekilde duymuştum, belki bana son kez demişti tüm gücünü harcayarak "vazgeçme" diye. İşte o an... Her şeyin değişeceğine küçük bir kaç toz tanesi kadar inanmıştım ve bu toz taneleri ilerde kilometrelerce alanı kaplayan bir çöle dönüşeceği şimdilik bir hayaldi.

Sessiz kalmış, bir süre düşüncelerimin arasında bir yolculuğa çıkıp gelmiştim ve gözlerimlerimi kapatıp ses çıkarmadan, başımı aşağı yukarı olumlu bir şekilde sallamıştım.

Ve "vazgeçme" diyen iç sesim bile sanki bana gülümsemişti, tıpkı onun bana gülümseyişi gibi. Mutlu muydum? veya olacak mıydım? hiç bir fikrim yoktu ama "umutluydum." herşeye rağmen... Hikayem burda sıfırlanıp yeniden yazılmaya başlanmıştı işte.