AYKIRI ÇİÇEK

.............

"Benimle oyun oynama fotoğrafçı kız. Ağzından çıkan her kelime benim için bir delil niteliği taşırken benimle oyun oynamak istemezsin."

Bilmiyordu, oyun oynamaktan ne kadar zevk aldığımı bilmiyordu. Öğretecektim!

"Haklısınız, zaten birini öldürebilecek kadar kalpsiz değilim. Çoğu seri katilin geçmişte yaşadıkları sorunlar yüzünden öldürmeye meyilli olduklarını biliyor muydunuz? Ben herhangi bir sorun yaşamadığım için çok şanslıyım sanırım."

Gözlerimin içine dikkatle bakmaya başladığında yüzümdeki tebessümü korudum. Yaptığım her hareketi dikkatle izleyen gözlere aynı şekilde karşılık verdim.

"Peki, bir katil olsaydın kurbanını nasıl öldürürdün?"

"Ben fiziksel şiddetten nefret ederim bayım. Ama psikolojik şiddete sonuna kadar varım. Ben aslında bana yapılan her şeye göz yumabilirim ama eğer karşımdaki kişi beni bırakıp sevdiklerime dokunursa... işte o zaman tarafımdan en ağır yenilgiyi yaşatırım ona. Bir satranç maçı gibi düşünelim bunu, rakibimin taşlarına asla dokunamam. Aynı şekilde bende kurbanıma dokunmam. İlk önce umutlarını öldürürüm, içinde yaşamaya dair tek bir ukde bile kalmayana kadar yaparım bunu. Baktığı her yerde beni görmeli, gözlerini kapattığında dahi benim yüzüm canlanmalı önünde. Ne ruhundaki acı dinmeli, ne de bedenindeki azap bitmeli. Bütün ruhu parmaklarının ucundan çekilirken bile pişmanlığı iliklerine kadar hissetmeli. En acısı da uyandığı her güne lanetler ederek uyanmalı, ta ki kendi sonunu kendisi getirene kadar. ŞAH VE MAT!''