amanda

"Lütfen beni bir dakika dinleyebilir misin Amanda?" Tepemizde yağan ve küçük tanecikleri lacivert hırkama düşerken kardan soğumuş elleri, koluma değince irkildim. Saçlarım rüzgardan gözlerime yapışıyordu ve görmemi zorlaştırıyordu. Güçlükle de olsa arkamı dönüp yüzüne baktım. Son kez o mavi gözlerinin içine baktım. Burnu, burnuma değerken, belki de sonra pişman olacağım kelimeler döküldü ağzımdan;
"Ne için, söylesene ne için dinleyeyim? Beni tekrar kandırıp üzmen için mi? Tekrar sana güvenmemi sağlayıp beni yine yarı yolda bırakman için mi?"
Dudaklarını dudaklarıma bastırdığı anda, dudağındaki sıcaklığı hissettim. O beni öptükçe vanilyalı rujum onun dudaklarına daha çok geçiyordu ve bu, ona, beni daha bir öpme isteği veriyordu.
"İşte nedenim bu Amanda, seni seviyorum."