Lies bring the end | liskook

Bak ellerime, yara bere dolu ama sen başkasına ilaç oluyorsun.

Bak gözlerime, yüzüne hasret her zerresi ama sen başkasına bakıyorsun.

Bak üzerime, kokun artık terk ediyor bedenimi ama sen başka bir koku sindirmişsin kendine.

Bak dudaklarıma, senin izlerin hüküm sürüyor hala ama sen başkasını öpüyorsun.

Bak kalbime, sensiz ıssız bir çöl gibi kurak ama sen başkasının kalbinin denizinde yüzüyorsun.

Dudağında, teninde, göğüsünde başkasının izi var.

Unutulmuştum. Ben hala zihnimin her köşesinde seninle karşılaşırken unutulmuştum. Bu kadar kolay mıydı dört yılda unutmak? Ben neden başaramamıştım.

Bu his bütün ağırlığıyla omuzlarıma çökmüştü. Dizlerimin üstüne durduracak kadar ağırdı hem de. Ama artık her düşümde beni belimden tutup düşüşümü engelleyecek eller başkasının elleri arasındaydı.

Bir hatanın cezası bu kadar ağır ve acımısız olur muydu yoksa benim hatam mı çok büyüktü?