Kayıp Ruhum Nevo

32 derece, günlük güneşli bir Antalya sabahından selamlar. Kırmızı kar montum, siyah kışlık botlarım, eldivenlerim ve aklınıza gelebilicek bütün kışlık eşyalarımın üzerimde olduğunu düşünün. Annemin 21 yıldır değiştirmek istediği fakat kıyamadığı yeşil renginde olan kadife koltuk takımının üstünde kaykılarak oturuyorum. Karşımdaki koltukta sıkışık bir şekilde oturmuş bana bakan şahısları ise en sağdan saymak gerekirse: Annem, Babam, Hayri Berk, ve annemin çok sevgili en yakın arkadaşı -evimizden çıktığını asla görmediğim- Mukaddes teyze var. Onlar ne istediğimi, amacımın ne olduğunu merak edercesine yüzüme bakıyorlar. Bu soruyu bana sormaktan çekindikleri oldukça belli. Peki onlar yerine ben kendime soruyorum.

Ben ne yapıyorum?

Bilmiyorum.