ÇINAR

Silah sesleri hiç duymadığım kadar yakından geliyordu, sanırım yolun sonuna gelmiştim.

Önümü göremiyordum, kapkaranlık ormanda nereye bilmeden koşuyorum.

Beni bulacaklarını hissediyordum,
ama tekrardan oraya dönmeye hiç niyetim yoktu.

Adımlarımı daha da hızlandırıp gördüğüm ışığa doğru ilerledim, ama bu ışık uçurumdaki sonsuzluğun ışığıydı..

Sesler ismimi çağırıyordu. Bana daha çok yaklaşmışlardı.
Düşünmem için vaktinin olmadığını anladığım an kendimi uçuruma daha çok yaklaştırdım.

Yolun sonuna gelmiştim, yanağımı ıslatan gözyaşının sıcaklığını hissettim, bu gözyaşı korkudan değildi, veya üzüntüden de değildi.

Tam anlamıyla buradan kurtuluyordum ve bu mutluluk gözyaşlarıydı..
Ellerimi ay'ın soğuk ışığına açtım ve gülümsedim.

Tâ ki gülümsememi yok eden o sesi duyana kadar..

"Bu kadar kolay olacağını düşünüyorsan yanılıyorsun, Ezgi Karaman"