The unexpected children

Als Millie op een avond ruzie krijgt met haar ouders, besluit ze om weg te lopen. Maar het is buiten erg koud en vraagt aan een buurman of ze daar mag slapen voor een nachtje. Uit eindelijk wordt het iets meer dan alleen slapen...

'STEF?!' Roep ik vanuit de keuken, 'Waar hebben we de pleisters?' Ik krijg geen reactie dus zuchtend besluit ik om er zelf maar naar te gaan zoeken. Plotseling voel ik dat hij mijn vinger vast pakt er een kusje op geeft en er vervolgens een pleister overheen plakt. Zodra hij klaar is laat hij mijn hand weer los, legt zijn handen op mijn wangen en kijkt me diep in mijn ogen aan.
'Je weet dat ik voor mezelf kan zorgen, toch?' Zeg ik terwijl ik ook in zijn ogen kijk, oh god, die mooie staal blauwe ogen.
'Dat is dus de reden dat je me riep? Omdat je toch zo goed voor jezelf kan zorgen?' Ik begin te grinniken, Stef zijn handen glijden naar mijn bovenarmen en hij blijft me nog voor een tijdje aankijken. Daarna zakt zijn blik af van mijn ogen naar mijn lippen en leunt hij voorzichtig naar voren. Het eten wat we net hebben gehad lijkt zich bij mij te veranderen in vlinders, want mijn hele buik zit er vol mee voor mijn gevoel. Ik voel dat ik begin te blozen en het moment lijkt eeuwen te duren tot onze lippen elkaar raken, zonet stond ik op mijn tenen om bij zijn gezicht te komen maar nu sta ik gewoon op platte voet. Zijn lippen voelen zacht en vertrouwd aan. De handen die zonet op mijn armen waren, bevinden zich nu op mijn heupen. Ik trek mijn hoofd een beetje weg en kijk naar de snacks die ik aan het bereiden was.
'Ik uhm-,' om eerlijk te zijn had ik dit niet helemaal verwacht. Dat wil niet zeggen dat ik hier niet stiekem op had gehoopt maar goed.
'Sorry,' zegt Stef, maar voor hij verder kan praten geef ik snel een kusje op zijn lippen en ga verder met de snacks.
'Zoek jij de film uit dan maak ik dit even af.' Hij knikte en liep naar de woonkamer.