EFSUNKAR.

Yağız ile odada tek kalmıştık. Ona bakmamak için elime telefonumu alıp oyalanmaya başladım. Bana bakıyor mu diye kafamı kaldırdığımda bana baktığını gördüm.

" Abimin yanında da şöyle bakma "
" Niye anlar diye mi korkuyorsun "
Sinirlenip ayağa kalktım.
" Saçmalama" dedim sert bir ses tonuyla.
O da ayağa kalkmaya çalıştı. Onu omuzlarından tutup tekrar oturtmak için hafifçe ittim.
" Bu halde ne yapmaya çalışıyorusun, otur şuraya dikişlerin açılacak"
" Beni çok mu önemsiyorsun! Öyle olsaydı o şerefsizle konuşmazdın"
Daha fazla sinirlenmiştim.

" Kapat şu konuyu tutturmuşsun bi şerefsiz diye! Hayatımda kimse yok tamam mı, sadece..."
Sustum devamını getiremedim
" Sadece... Ne??" diye sordu. Elimle ensemi ovalayarak, derin bir nefes verdim.
" Seni kıskandırmak için yaptım çünkü ablamla buluşacağınızı duyduğumda çok sinirlendim "
Bi anda bakışları değişti merakla bakan gözleri artık sinirle bakıyordu bana.
" Amacına ulaştın mı peki? Aaaa dur ben sana söyliyim, daha fazlasına bile ulaştın! Ben o arabanın içinde ölebilirdim! " dediğinde yaptığım şeyden tekrardan pişmanlığımı belirtmek istercesine ona baktım. Yanına gidip elini tutmak istedim ama hemen çekti. " Ablanı seçmek ile hayatımda verdiğim en doğru kararı vermişim! " dedi sert bir şekilde işte bu sözü beni bitirmişti.

[ 8.bölümden]
.
.
🌻| İlk defa bir kurgu yazdığım için ilk bölümlerde yazım yanlışları bulunabilir. Ama diğerki bölümlerde düzelttim. Yazının düzeni ve kelimenin doğru kullanımına daha çok önem verdim 🤍
🌻13.04.2020🌻