Hell Rising

«Ω Θεέ μου», αναφωνώ μόλις η μορφή του περνάει την είσοδο. «Είσαι ζωντανός!».

Η φωνή μου σπάει στο τέλος, αλλά τα πόδια μου καταφέρνουν να συρθούν μέχρι εκείνον. Τυλίγω τα αδύναμα μπράτσα μου γύρω από τον ταλαιπωρημένο κορμό του και τον σφίγγω όσο μπορώ, ώστε να βεβαιωθώ ότι πράγματι στέκεται μπροστά μου.

«Εγώ έφταιγα, συγγνώμη», ψελλίζω με το πρόσωπό μου χωμένο στο στήθος του.

Τα δάχτυλά του διατρέχουν την πλάτη μου και φτάνουν μέχρι το πηγούνι μου σηκώνοντάς το. Τα μάτια μου βυθίζονται στα δικά του και σύντομα τα χείλη μας ενώνονται σε ένα μακροσκελές φιλί. Σταματάμε για να πάρουμε μια ανάσα και τρίβω με τον αντίχειρά μου το μάγουλό του.

«Δεν μπορώ να σε χάσω», λέω λέξεις που δεν είχα τολμήσει πιο πριν, επειδή ήταν αυτός που ήταν.

«Σ'αγαπάω», ψιθυρίζει με εύθραυστη φωνή και σκύβει ξανά για να με φιλήσει.