Andrea.

Siyahlar içinde bir siyah. Beyaz veya gri bulunmayan bir hikaye. Herkes kötü. Her şey siyah.
"Hala midemde kelebekler uçuyordu. Tüylerim diken diken olmuştu. Ağlamak ve eş zamanlı olarak gülmek istiyordum.
-Sen benim için siyahın en karanlık tonusun. Sen benim siyahımsın. Hayattaki en değerli varlığımsın. Bütün benliğimi sana adayabilirim. Ve şimdi izniniz olursa sizi öpmek istiyorum.
-Sen benim midemdeki kelebeklere yaşadığını hatırlatan varlıksın Nate. Sen benim en güzel yanımsın. Bütüm hücrelerim senin için çıldırıyor. Ve şimdi izin veriyorum. Öpebilirsin.
Nate'in dudaklarını dudaklarımda hissettiğimde başka dudakları tattığım için kendime küfürler ediyordum. Bu yumuşaklığı özlemiştim. Kalbimin atışlarını tüm dünya duyacak gibi hissediyordum. Ben hala Nate'in dudaklarını arzuyla öperken onun dokunduğu her yerim yanıyordu. Aşık olmuyordum değil mi? Lanet olsun. Nate beni öperken boynumu şehvetle sıktığında ölmek istedim. Bir ölüm bu kadar mükemmel olabilirdi."