483. Sokak

Hızlıca yürümeye başladım. O sırada arkamda benimle aynı ritimde yürüyen bir ayak sesi duydum. Ben hızlandıkça o da hızlanıyordu. Tam o sırada yağmur daha da hızlandı. İçimden dua ediyordum lütfen biri beni kurtarsın biri geçsin sokaktan lütfen. Ama geçmiyordu. Yağmur o kadar hızlıydı ki kimse dışarı çıkmıyordu. Yerdeki ıslaklıktan koşamıyordum bile. Bana iyice yaklaşmıştı. Tam adımlarımı hızlandırıyordum ki omzumda bir el hissettim. Sonra gözümün önüne gelen peçete. Duyduğum bağırışlar kararan gözlerim. Kafamda hissettiğim el ve yavaş yavaş kapanan bilincim.