Aquila

''Seni seviyorum!'' dedi, gözlerini gözlerime kenetlemişken. Sanki bir anda dünya durmuş, parti bitmiş, müzik susmuştu. Bu sevdiği kişi ben miydim? Gerçek olan duyduklarım mıydı ya da duymak istediklerim miydi? Yoksa arkamdaki kıza mı söylüyordu? Bir kahkaha kopardım. Büyük ihtimalle anlamamış gibi bakıyordum ona. Ama başım çok dönüyordu. Ayakta zar zor durabildiğim için kahkaha atmamla sendeledik. O da bana bakıyor, gözlerini kısıyor ve galiba bu halime sırıtıyordu. Daha fazla bekletmeden devam etti: ''Sana, karşımda ayakta duramayan kıza aşık oldum.''