Bir Avuç Kâbus

Okulun ilk gününde yaşadığımız olaylar hayatımızın ilk adımlarını yaşamamıza neden olmuştu. Belki rüyalarımızda göremiceğimiz maceraya sürüklenirken kalbimizde açılan çiçekler ruhumuzu tazeliyordu. Kendimize inancımız her zaman tamdı ama umudumuzun arada kayboluşu uçuruma sürüklüyordu hepimizi. Korkularımız var diye kaçtığımız olaylarla yüzleşmiştik.
Vaz geçtik mi?
Asla.
Korktuk mu?
Belki
Ama asla vaz geçmedik. Aynı günde kaderi birbirine bağlanmış 4 kişinin farklı hayatlardan aldığı cesaret dolu serüvendi bunlar.
Ne kadar gücümüz olursa olsun yaşadığımız gezegene karşılık güçsüz olsakta tek bi amacımız vardı hayatta kalmak.
Herkes hayatını kaybediyordu. Ruhları yukarda buluşuyordu belki de. Ölüler ve dirler arasındaki tek fark nefes alması mı? Yada nefes alıcak gücü olmayışı mı? Acaba kendi ruhunun gitmesi mi acı verir kendi ruhundan çok sevdiğin insanın ruhunun terk edişi mi? Ölsek bile gelir miydik acaba yan yana yada sever miydik tekrar birbirinizi? Bunlar bilinmez ama biz kendimizi sevmiştik. Hayatta kalmak için birbirimizin kalbini sevmiştik.
Bi katille aynı okuldaydık. Belki aynı havayı soluyorduk, beraber oluyorduk, yüz yüze geliyorduk ama fark etmiyorduk. Ne fark eder ki? Belki de yeni av içimizden biriydi.