Gölgesizler Mabedi

Kelebekler ölü. Renkli kanatları ölümü beklerken öldü.

🦋🦋

"İnsanlar kördür, görmezler.
İnsanlar sağırdır, duymazlar.
İnsanların kalbi taştandır, insanların kalbi buzdandır.
Ne o taş çatlar ne de o buz kırılır.
Ne o taş parçalanır ne de o buz erir."

Biz gölgelerin ardında görünmeyenleriz. Bir gün bizi görseniz bile gölgemizi göremezsiniz.

Aranızdayız, sizlerden biriyiz ama sizin gibi değiliz. Biz gözlerinin içine bakamadığınız o sokak çocuklarıyız.

Biz kimsesisiz.

Ve kimsesiz çocukların büyüdüklerinde kaybedecekleri hiç bir şeyi olmaz.

Bizim kaybedecek hiç bir şeyimiz yok.

***

"Burası neresi, siz kimsiniz?"

"Biz gölgesizleriz, burasıda bizim mabedimiz. Burası gölgesizler mabedi"

Duyduklarımı idrak edemiyordum. Kafam allak bullak olmuştu. Onlar kimdi, burası neresiydi, ben onlar için kimdim?

"Tam olarak nerdeyiz?" diye sordum kısık sesimle.

"Yerin altında"

Korkuyla yutkundum. Yerin en dibinde nefes alan ben artık gerçektende yerin altındaydım. Gözlerimi karşımdaki yabancıya diktim. Zihnimde hüküm süren o sorulardan birini sordum.

"Neden ben"

"Çünkü kimsesizsin, kaybedecek hiçkimsen hiçbir şeyin yok. Tıpkı bizim gibi"

(Gölgesizler mabedi adlı ilk romandır)