MAHRU- Kayıp Ruh-

Öyge, aynadaki aksine bakmaya tahammül edemiyordu. Çirkinleşen yüzü, kaybettiği ilahi ışığı ve içindeki intikam hırsı onu Mogat'ın gölgeli mahzenine geri itti. Yeni bir beden, taze bir hayat istiyordu; ama bunun bedeli kadim yasaların bile titrediği bir günahtı.

Mogat, asasını yere vurarak o korkunç şartı fısıldadı: "Sürgün'ün yasak meyvesini almalısın. Ama o meyve, ancak bir ruhun kurbanıyla dalından düşer."

​
​Kurban belliydi: Sevdiği adamın gönül bağının olduğu o masum genç kız. Öyge, fani dünyaya gölge gibi sızdı. Karanlık ayinlerle evlilik arefesinde ki kızın ruhunu bedeninden söküp aldı ve Sürgün'ün derinliklerindeki o uğursuz elma ağacına sundu. Ağaç, kurbanın çığlığını köklerine hapsederken, dallarının arasından bembeyaz, ay ışığı gibi parlayan tek bir elmayı avuçlarında tutarken artık bir faninin rızası gerekliydi.
​
​Uzun arayışlar sonunda Nesibe'yi buldu. Nesibe, yıllardır evlat hasretiyle yanıp tutuşan, bu uğurda ruhunu bile satmaya hazır bir kadındı.
​"Sana özlemini duyduğun o canı vereceğim," dedi Öyge, yüzündeki çirkinliği gizleyen bir pelerin ardında.
Gözü dönmüş Nesibe, bu teklifin arkasındaki dehşeti görmeden kabul etti. Artık geri sayım başlamıştı; Öyge, içine gireceği o taze bedenin, Nesibe'nin rahmindeki bebeğin doğmasını bekleyecekti.

On iki koca yıl... Öyge için her saniyesi bir asır gibi geçen, sabrın kuyusunda beklemekle dolu bir zaman dilii. Aslında Nesibe ile yaptığı o kanlı pazarlıktan sonra onu hemen yanına almayı düşünmüştü. Fakat aynadaki aksine baktı; beli bükülmüş, elleri kurumuş bir dal parçasına dönmüş, nefesi bile kesik kesik çıkmaya başlamıştı.
​