the apocalypse

oturup saatlerce yan yana gelemeyecek ellerimiz için ağladım, bilmiyorsun.

yalancısın, verdiğin o sözlerin hiçbirini tutmadın.

ben artık tüm bu yalanların arasında nefes alamıyorum, ve sen benim nefes alamadığım bir dünyada nefes alıyorsun.

insanlar kıskanç değiller, sevgilim. sen bencilsin. zira kalp kırdıktan sonra özür dilemenin bir manası yok, mezara dikilen çiçekler ne kadar güzel olursa olsun ölen bedeni diriltmiyor. tıpkı senin süslü özür cümlelerinin paramparça olan kalbimi düzeltmemesi gibi.