LEVLÂ

"Savaş." dedim, sessizliği bozarak. "Bundan sonra ne olacak?"

Oturduğu yerden bana doğru eğildi. "Ne demek istiyorsun?"

Yakınlığımızdan dolayı sessizce yutkundum.
"Biz hala evliyiz."

Kelimelerim havada asılı kaldı. Savaş'ın gözleri biraz daha karardı ama yüzü hiç oynamadı. "Öyleyiz."

"Peki bu da bitti mi?" diye sordum.

Gözlerinde bir kıvılcım çaktı ama hemen söndü ve yüzü her zamanki sertliğine büründü. Kaşlarını hafifçe çattı. "Hayır."

Başımı yana eğdim. "Neden?"
Onun beni bırakmayacağını hissediyordum, aslında bunu istiyordum.

"Şimdiki yolumuz daha tehlikeli olacak Levla, özellikle senin için. Bu kadar göz önünde yaşananlardan sonra hedef biz olacağız."
Aslında biliyordum. Bunu yapanın Savaş olduğu kanıtlansa bile hiçkimse ona bir şey yapamazdı, cesaret bile edemezdi. O ciddi anlamda çok güçlüydü.

"İşler yeniden dalgalanacak ama umursamayacaksın. Her şeyi yoluna sokacağım."

"Ya benim yüzümden riske girersen, ya da gerçek sanılan evliliğimize aldanıp seni benimle tehdit ederlerse... Beni bırakmaz mısın?"

Birkaç saniye gözlerimin içine baktı. Sonra yüzüne belli belirsiz bir gülümseme yerleşti. Ama bu gülümseme, sözlerinden çok daha tehlikeliydi.

"Asla."

Düzenlenecek...