Ang Kanlungan ko'y ikaw

"Putang ina naman anong klaseng pagkain tong niluto mo Ina?!! Wala ka nang magawang matino simpleng gawain di mo pa magawa!!" Singhal sakin ng mama.

"Punyemas na buhay to dun na nga lang ako sa sugalan at baka makatyamba pa 'ko bwesit !" Sabay labas ng pinto. Laging ganto ang eksena sa bahay tuwing laseng s'ya at walang pera.

Hindi ko maintindihan kung bakit s'ya ganun sakin pero mabait at maalaga naman s'ya sa mga kapatid ko. Pagkapatid ko ang pinag-uusapan spoiled sila sa kanya pero ako kaunting pabor nga lang ay galit na sya na para bang ang laki ng kasalanan ko sa kanya at dapat araw-araw ko yung pagbayaran.

Gusto kung sabihin sa kanya na "Nay , anak nyo din naman po ako , pero bakit parang yung pagmamahal nyo eksklusibo lang para sa mga kapatid ko? Di nyo ba ko magawang mahalin man lang kahit di nyo nako alagaan?!"

Gusto kong isigaw sa kanya ang mga salitang yan, buong buhay ko inilaan ko para mapasaya sya kase akala ko if I better in everything she will appreciate me and eventually love me too just like how she care and love my other siblings.