Moordvrouw: Verstandsverbijstering

"Waarom wij daar waren?" Liselotte speelde met haar armbandje. "We waren gewoon een weekend weg, als vrienden. Wij hebben hem per ongeluk gevonden." "Er zat bloed van het slachtoffer op jullie kleding." "Tja, dat kan gebeuren, maar dat zegt niet zoveel. Dat weten we allebei, toch?"

"Dat vakantiehuisje in het bos is inderdaad van mij. Dat heb ik een paar jaar geleden gekocht met mijn toenmalige vriend. Toen de relatie verbroken werd, ben ik er niet vaak meer geweest. Enkel wat weekenden." Menno schoof het kopersbewijs terug naar de rechercheurs. "Maar dat kunt u gewoon teruglezen in dit document, dus waarschijnlijk heeft u alle informatie voor uw onderzoek al."

Bram had zijn armen over elkaar heen geslagen en keek van de ene rechercheur naar de ander. Hij probeerde zo nonchalant over te komen, hoewel hij doodging door de zenuwen. "Vermoedelijk is hij om het leven gebracht met een revolver. Jouw wapen is aangetroffen bij het huisje." "Willen jullie nu beweren dat ik hem doodgeschoten heb?"

"Dat lijkt me zeer onwaarschijnlijk. Daarbij heb ik geen schot gehoord, dus vermoed ik dat het al veel eerder gebeurd is. Wij hebben hem immers alleen maar gevonden." Evert probeerde een slok van het water te nemen dat hij had gekregen, maar zijn hand trilde zo hevig dat hij haast geen druppel binnenkreeg.

"Je moet eerlijk antwoord geven. Acht jij jezelf of één van jouw rechercheurs in staat iemand te vermoorden?" Carla had al die tijd nog geen woord gezegd of de rechercheurs aangekeken. Ze bleef stil, niet veel was van haar gezicht af te lezen hoewel haar hersenen overuren maakten. Heel langzaam hief ze haar hoofd. Met een ietwat koele blik keek ze met haar blauwe ogen dwars door de zielen van beide rechercheurs heen.
"Ja," antwoordde ze.