VÂVELYA

Gözlerim isteksizce açılıyor her gün hep olduğu gibi. Çığlıklarım yok oluyor karanlıkta sessizce. Kimse duymuyor sesimi. Hissetmiyor yalnızlığımı. Ölüme yakınlığımı. Kimse yardım eli uzatmıyor. Ve ben de bir yardım eli beklemiyorum artık. Umut etmiyorum. Zorlamıyorum. Yorulmuyorum. Hissetmiyorum. Üzülmüyorum. Düşünmüyorum. Benden izinsizce gerçekleşmek üzere olan olayları izliyorum. Yorum yapmak haddim değil.

Nefes alıyorum ama sanki hava ciğerlerime yetmiyor. Yetmesi için daha çok nefes alıyorum. Canım acıyor. Benim canım hep acıyor. Hiç bitmeyecek bu döngünün en kusursuz parçasıyken neden hep benim canım yanıyor?