Zguba

Nie miała za dużo czasu... On w każdej chwili tutaj być. Siedząc na jednej z ławek parku czuła brak osoby, która chce ją dopaść. Aktywność alkoholu w organizmie tym bardziej jej nie pomagała. Przez myśl o swoim Panie, dziewczynie zrobiło się nagle duszno. Zgrzana, położyła się na ławce, jedną ręką zakrywając oczy, by nie docierał do nich jakikolwiek promień światła. Niemożliwe, żeby tak reagowała na alkohol... Czy to możliwe, że ten brunet coś dosypał? Po tej myśli usłyszała, jak ktoś zaczął zbliżać się w jej stronę. Nie była już tu sama.

- Słoneczko, w końcu mnie wezwałaś...- Właśnie czas na ucieczkę się skończył.