Premonition

كبير البلد والجميع يهابه احبها من دون ان تعلم وهي ملك لاحد غيره هل سيظل يحبها في السر ام للقدر راي اخر؟

Kidnapped on the night he was born, a child of the powerful Rossi Mafia family vanished without a trace. For three years, his parents lived in grief, and his brothers grew up haunted by the absence of the baby they had sworn to protect. But the Rossis are not a family that surrenders to fate.

Sophie Delaney was just minding her own business seeing in the new year from the peacefulness of her own home. Until one wrong number call changed that. Daniel Whitaker is furious. Beyond furious. How dare his girlfriend cheat on him, and with his own brother nonetheless. That bitch. Cue lots of drinking, a drunken call and a huge misunderstanding that would change it all. --- Written as telephone calls between Sophie Delaney and Daniel Whitaker. Sophie is the normal print. Daniel is the bold print. --- Aim? 365 days worth of conversations between one woman and one man. Enjoy the ride. --- 2018 Winner | The Fiction Award | Short Story

Donation Story for Refugees during the Spring Revolution in Myanmar (Both Uni & ZawGyi) 1 January, 2021 ~ 24 January, 2021 Upload Date - 10 June, 2021

After Langelihle's father passed, they were kicked out of their family house and forced to relocate. Langelihle's mother remarried a man who abused her and Langelihle and later forced Langelihle to marry Nkosiyabo, a ruthless man.

Lia, 17, was kidnapped as a toddler and has spent the last 16 years in an orphanage, unaware of the family desperately searching for her. Despite the scars left by betrayal and mistreatment, she remains sweet, innocent, and kind-choosing compassion over bitterness. With paint-stained hands and a quiet strength in her heart, Lia finds solace in her art, pouring emotions she can't speak into colors and canvas, waiting-unknowingly-to be found. What happens when she finds out that she has four brothers who have been waiting for her?. ••• #1 littlesister 25/5/25 #1 Overprotective 20/5/25

အခုတော့ ကိုယ်လင်မဟုတ်တဲ့သူနဲ့ လင်းလင်းရှင်းရှင်းကြီးမှာ ထဘီကွင်းလုံးကျွတ်ပြီး အလိုးခံပေးရမှာကတော့ ရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းနေပါတယ်။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်ဝင်လာခဲ့ရင်လည်း အရှက်မဲ့သထက် မဲ့နေရတဲ့ အဖြစ်မျိုးမို့ ကြောက်နေမိပါတယ်။ "ဟင့် ... တော်ပြီလို့ ... အာ့ ... ပြောလည်းမရဘူး .... ဦးနိုင် .... ထဘီကို မချွတ်ပါနဲ့ ... ကျမ မနေတတ်ဘူး ... လင်းလင်းရှင်းရှင်းကြီးမှာ ... တစ်ယောက်ယောက်ဝင်လာရင် အကုန်အရှက်ကွဲကုန်မယ် " "ဘယ်သူမှ မလာပါဘူး။ ဦးက ယဥ်အေးတစ်ကိုယ်လုံးအလှကို ကြည့်ပြီး အားရပါးရ ချစ်ချင်လို့ပါ ... အရင်တစ်ခါကလည်း မှောင်မဲနေတာလေ။ ယဥ်အေးအလှကို မမြင်ခဲ့ရဘူး ... အခု ထဘီချွတ်လိုက်မယ်နော် ..." "ဟာ ... မလုပ်ပါနဲ့ ... နေ့ခင်းကြီး ကျမ မနေတတ်ဘူး .... ခင်ဗျား လုပ်ချင်ရင် ထဘီလှန်လုပ်ပါ။ အကုန်တော့မချွတ်ပါနဲ့ ..." ကျမ အသည်းအသန်တားမှ သူလည်း စိတ်လျော့လိုက်ပါတယ်။

ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းစကားလုံးတွေသုံးထားတာမို့အ့လိုစာတွေသဘောကျမှဖတ်ပါဗျ။

وەرە نـــــازت بکێــشم بەرخــەکەم،.. ئەو حەرامزادە بوو، ئەمیــــش نەجیــب زادە میرزا ، مەیـــلی چیڕۆکێـــکی کوردیـــە، هەندێ وشەی عەرەبی تێدا بەکارهێــنراوە.. کــــۆتایی هاتووە.

"Maybe in another life.Promise?" "Pinky promise."