Asil Ateş

Asil Ateş

  • WpView
    LECTURAS 259
  • WpVote
    Votos 187
  • WpPart
    Partes 2
WpMetadataReadContenido adultoContinúa
WpMetadataNoticeÚltima publicación sáb, ago 7, 2021
WpInfo
No ficción
Her akşam güneş farklı şekillerde batıyor. Farklı yerlerde, farklı kimselere. Bazen batsa da o güneş, gece dahi yakıyor. Batan her güneş alışagelmiş eylemden ibaret olsa da farklı batışlar ölümü simgeliyor. Bazen zamansız anda çalan telefon batırıyor güneşi, bazen yan apartmandaki yıkım. Kimi zaman bir çocuğun ağlayışı, kimi zamansa bir annenin feryadı batırıyor. Bir kadının rahminde de batabiliyor güneş, bir kürtaj masasında da. Güneş batınca hemen gece olmuyor. Kızıl bir matem yaşıyor gökyüzü. Tam o an güneş, bir ölüm kadar arsız bir yaşam kadar kurnaz oluyor. Ölümün arsızlığına kapılan yangının soğukluğundan kaçar oluyor. Yaşamın kurnazlığına takılanlarsa birer müsveddeden ibaret. Güneşi batıran bu sefer saydıklarım değil ismim oluyor. 🔥 "Benimle yanmayacaksan yaklaşma ateşime, ya söndür ya da birlikte kül olalım."
Todos los derechos reservados
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Illustration

Quizás también te guste

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Halısaha |texting
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Vatan Uğruna
  • Karven
  • Sessiz Yemin
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Más detalles
WpActionLinkPautas de Contenido