SİLAHSIZ

Sokaklarda büyüdüm, hayatın sillesini yedim. Ailem yoktu. Sokakları ev bildim. Küçüktüm, küçücüktüm ve aşkı kalbimde hissettim. Kara gözleri geceyi hatırlatan Kara Çocuk, ellerimden tuttu.

İlk kez güldüm. Gözlerim ilk kez mutluluktan yaşardı. Herkesin iğrenerek baktığı bedenim, sonunda mutluluğu da tattı.

Ve hayat benden Kara Çocuk'u da aldı. Hayat, 7 yaşında bir kız çocuğuna intikam yemini ettirdi.

İnsanları öldürdüm, işkence ettim, bir çoğunu da yaşarken öldürdüm.

Ama ben kimsenin çocukluğunu çalmadım.

Tek derdim, çalınan çocukluğumdu.

Büyüdüm ve kadın oldum. Çocukluğumu boş bir mezara gömüp, oradan kadın olarak çıktım.

Ve bir gün geldi. Karşıma Kara gözleriyle geceyi hatırlatan adam çıktı.

Bana yıldızlarımı verdi.

Belki bana Kara Çocuk'u veremedi ama bana iyi ki Kara Çocuk gitmiş dedirtebildi.

Ben Alya Demirel.

Bu yıldızların kızının ölüp, ruhunun kadın oluşunun öyküsü.

Bu ölen tüm çocukların öyküsü.