AHSEN (+18)

"A...Alaz abi ne yapıyorsun?" dedim titrek bir nefes vererek, boğazım kurumuş, heyecandan yerimden kıpırdayamıyordum. O kadar yakınımdaydı ki kalbim yuvasından çıkacakmışcasına duvarlarını zorluyordu.

"Görmüyor musun Ahsen? Yıllardır sana hasret olan bu adamı görmüyor musun?"

Kısık sesle söylediği sözlerle boğazımda yumru oluştu. Gözleri öyle güzel ve derin bakıyordu ki ağzımı açıp hiçbir şey diyemiyordum.

Bir anda geri çekilerek ellerini saçlarından geçirip konuşmaya başladı.
"Yıllardır saçının teline zarar gelse dünyayı yakacak bu adamı görmüyor musun!?"
Bu sefer o kadar sakin değildi. Bağırarak, acı çekiyormuşcasına söylemişti.
"Ben artık dayanamıyorum be güzelim. Yapamıyorum kokun olmadan, sen olmadan yapamıyorum."

Omuzları çöktü... Dimdik duran, o güçlü omuzları çöktü. Gözleri, yüzümün her zerresini aklına kazımak istercesine dolandı. O, ruhsuz, duygularını asla belli etmeyen adam yıkılmıştı! Acı çekiyordu...

Ben ne mi yapıyordum? Kendimi arkamdaki soğuk duvara yaslamış duyduklarımı idrak etmeye çalışıyordum. Aklımda olan düşüncelerle savaşan sözleri gözlerimin dolmasına sebep oldu. Göz yaşlarım daha fazla duramayıp yanağıma doğru süzüldü.

O benim abimdi. Herkes o senin abin demişti. Öyle büyütmüşlerdi beni.
________________________________________

Not: İlerleyen bölümlerde +18 ağırlıklı olacaktır. Rahatsız olacaklar okumasın.