Again A/B/O

"Myślałem, że śmierć będzie końcem mojego cierpienia."
"Nie wiedziałem, że będzie początkiem mojego drugiego życia."

Thomas był białą omegą. Rzadką. Pożądaną. I właśnie dlatego nigdy nie należał do siebie.
Oddany obcemu alfie jako dar między stadami, szybko został oznaczony i zmuszony do roli Luny. Nie było tam miłości. Nie było wyboru. Była tylko brutalna rzeczywistość, w której jego ciało należało do kogoś innego, a jego wartość określało to, ile może dać stadu.

Urodził trzy szczenięta. Wychował kolejne pokolenia. Patrzył jak jego dzieci i wnuki budują swoje życie. A jednak nigdy nie potrafił ich pokochać. Bo jak można kochać coś, co było symbolem twojego więzienia?

Reszta życia była tylko rolą. Maską. Przetrwaniem. Kiedy w końcu umiera ze starości, czuje tylko ulgę.

W końcu koniec.

W końcu wolność.

W końcu cisza.

...a potem otwiera oczy. Nie widzi światła. Nie widzi zaświatów. Widzi białe futro. Słyszy piski. Czuje mleko. I rozumie. Odrodził się. Jako szczeniak. Jako zwykły wilk. Jako ktoś, kto nie powinien istnieć. Z nowym ciałem. Ze starymi wspomnieniami. Z traumą, której nie da się zostawić w poprzednim życiu.

Po osiemnastu latach samotnego przetrwania w lesie zostaje odnaleziony przez stado O'Brien.
Stado, które nie przyjmuje obcych. Stado, którego alfa z jakiegoś powodu postanawia dać mu szansę. Stado, które może stać się jego domem... jeśli tylko Thomas nauczy się znowu ufać.

Ale to nie będzie łatwe. Bo jego ciało pamięta przemoc. Jego umysł pamięta strach. A jego serce nie wierzy już w miłość. Zwłaszcza kiedy instynkty zaczynają się budzić. A alfa stada zaczyna patrzeć na niego trochę zbyt uważnie.

Czy można zacząć życie jeszcze raz?

Czy można nauczyć się oddychać bez strachu?

Czy można przestać uciekać?

I co się stanie... kiedy uśpiona omega w końcu się obudzi?

Paringi:
~ Dylmas
~ Briam
~ Braino

Wolno pisane.