Son Tren

Tren raylarında oturmuş , sessizliği dinliyordum her zamanki gibi. Ancak bu sefer yalnız değildim. Yanımda biri daha vardı... Gerçekten yanımda olan biri...

Beni seven , sayan ve değer veren nadir insanlardan biriydi o. Beni , yeri geldiğinde kahkahalara boğabilen , yeri geldiğinde günlerce ağlatıp depresyona girmemi sağlayabilen ; bana sadece sessizliğiyle birçok şey anlatabilen inanılmaz biriydi. Romanlarda sayfalarca anlatılmasına rağmen sıkılmadan her satırını anlayarak okuduğunuz , o mükemmel karakterdi.

Her mükemmel karakterin hataları olduğu gibi , onun da vardı. Gereğinden fazla büyük , geri dönüşü olmayan ve belki de sonun başlangıcı olan bir hata...