SONBAHAR OKYANUSU

2yıl önce deftere kazınan son satırlar, hatıralar.
Merhaba anne, bugün yine sana geldim. Hiç iyi şeyler olmuyor inan. O yine delirdi ve etrafa saldırıyor, korkuyorum ama babamı yalnız bırakamam öyle değil mi? Artık gel anne... Benim için dön ne olur.
Aslında bu söylediğim ne komik değil mi? Sonuçta aşkın için, öz babama kavuşmak için zaten benden çoktan vazgeçmedin mi? Ama daha komik olan şey ise herkesin bildiği o çok gururlu olan benim, iş sana gelince seni hala sevecek ve bekleyecek kadar gurursuz olmam.
Giderken beni niye götürmedin anne?
En son sana kendimi 2 yıl önce anlatmıştım değil mi? Çok şey değişti. O zaman ben geleneği bozmayıp sana yine kendimi anlatayım.
Ben Delfin. Evet iki yıl önce kendimi sana senin verdiğin isimle tanıtmıştım değil mi? Ne var anne biliyor musun seni büyüdükçe anlamaktansa senden büyüdükçe nefret ediyorum. O kadar nefret ediyorum ki senin verdiğin isim yerine bizi mahveden kadının verdiği ismi kabullendim.
Ben Delfin. Artık Delfin. Ruhu kaybolmuş Delfin. Ruhu için çabalayan Delfin.
Malesef ben küçükken bir annem yoktu yanımda ve bende korktum, arkadaşlarımda ya beni terk ederse diye. O kadar korkmuştum ki yalnız kalmaktan, onlar ne derse onu yaptım, onlar nasıl bir arkadaşa sahip olmak isterlerse ona dönüşmeye çalıştım. Sen yoktun yanımda, olsan böyle olmazdı anne.
Hani derler ya sen ne yaparsan yap kendini değiştiremezsin, öyle olmuyormuş. Değişebiliyormuşsun.
Hemde kendi ruhunu kaybedecek kadar...
Şimdi mi? Şimdi o korktuğum yalnızlıkta yüzüyorum ve böylesi çok daha iyi. İnsanlar benim hakkımda saçma yorumlar yapıyorlar, beni tanımadıklarını belli eden yorumlar ve inanır mısın artık umursamıyorum bile. Hatta hoşuma gitmeye başladı canım sıkıldıkça onların bu haline acıyarak bakıyorum. Onlar beni kibirimdem yalnız sanıyorlar. Bense kimseye zarar vermek istemiyorum hayatımla ve ruhumu bula