Oblivion

"Tatlı Annie... Eğer beni benimsersen senin iyilik meleğin, benden mefret edersen senin şeytanın olurum... Gerçi elindeki güçlerle sen meleğin olmam biraz zor gibi duruyor..."

"Güçler mi..? Söylediklerinden hiçbir şey anlamıyorum..."

En sonunda ayağım takıldı ve ben grriye doğru düştüm. Silüet aynı sırıtışla tam önümde dururken gözlerimin dolduğunu hissettim. Silüet gülmeye başlarken kulaklarımı kapatmaya çalıştım. Yine de kahkahaları kulaklarımda çınlamaya başlamıştı.

"Bundan uzun yıllar önce babanın bir şeytanı vardı Annie, baban o şeytan sayesinde cok fazla şey başardı. Ben de senin şeytanınım. Seninle çok eğleneceğiz..."

"İ-istemiyorum..."

"Ama olmaz böyle... Hemen mızmızlık yapıyorsun. Ben de seni tatlı, uslu bir kız olarak bilirdim."

"Beni rahat bırak... Duymak istemiyorum..."

"Ama duyuyorsun Annie! Bundan sonra hep duyacaksın!"

•••

İçinde yatan şeytanı keşfeden Annie geçmişte olanları ve güçlerinin sınırlarını keşfetmek üzerine arkadaşlarıyla beraber zorlu bir geleceğe adım atarlar. Bir yandan çevrelerinde dolanan iblisle uğraşırken bir yandan da okullarındaki cinayetlere anlam vermeye çalışır ve araştırmaya başlarlar.

Geçmişin derinliklerinde yatan dramın öfkesi her geçen saniyede büyümektedir ve buna engel olabilecek tek şey öfkenin sahibidir.

Kan kırmızısı ve sonsuz mavinin karşı karşıya geldiği ufuk çizgisindeki umuda inanmanız dilekleriyle~