Amor por bromas.

Amor por bromas.

  • WpView
    MGA BUMASA 98
  • WpVote
    Mga Boto 33
  • WpPart
    Mga Parte 2
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Sun, Jul 4, 2021
WpInfo
Fiction
Romance
Una llamada, ¿Cómo con solo una llamada puede empezar algo así?. Elizabeth Johnson, una adolescente irresponsable, libre y con miedo al compromiso, muy bromista; en una de sus habituales bromas telefonicas, le tocó hablar con un chico, el cual le pareció raro, ya que le intentaba sacar conversación en medio de la broma, digo, ¿Quién hace eso?. Ella acabó la llamada diciendo que era una broma, sin embargo, el chico rarito -como lo llama Elizabeth- le escribió mensajes diciendo que quería conocerla, «que raro» pensó. Aunque no le pareció tan mala idea hablar con él, podría divertirse un poco ¿Qué podía perder?. Oh, pequeña y no tan inocente Elizabeth, no sabes lo que te espera. >>>>>>>>>>>>>>>> Todos los derechos reservados. No sé permiten copias ni adaptaciones. Espero que les guste esta historia <3
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • ¿Y Si Quedamos Como Amigos? [JOSÉ MADERO VIZCAÍNO Y TÚ] (ADAPTACIÓN)
  • Antes de que te vayas
  • Un corazón sin vida (Editando).
  • Un Mundo Junto a Ti
  • Promise [Serie: Sueño De Una ARMY]
  • Nuestro Amor, a Destiempo
  • El misterio entre Alex y Murphy.
  • El DESTINO Y SUS JUEGOS - TRUCO O CASUALIDAD
  • Conociendo al chico del bus

|| - Los chicos y las chicas pueden ser amigos. - Así me gusta, José. Directo al grano. - Yo sólo digo que es perfectamente posible que un chico y una chica seanamigos. Nunca he entendido cuál es el problema. O sea, sí, hemos tenido quesoportar un montón de preguntas estúpidas. - Ah, ya, las preguntas. - "¿Están saliendo?" "¿No? ¿Y por qué?" - "Pero algún beso sí se habrán dado, ¿no?" "O lo habrán considerado..." - "¿____, y cómo pudiste resistirte a los increíbles encantos de José?" - Nadie me preguntó eso. - No sé, yo... - Bueno, pues yo sí. Y nunca me lo preguntaron. Jamás. - Bueno, está bien. - Sea como sea, reconozco que no todo salió bien. Tuvimos algún que otro problemilla. - ¡¿Algún que otro problemilla?! - Está bien, bastantes problemas. Pero mira cómo terminó todo. Cuando llegué ala escuela, en sexto, ambos dimos por supuesto que no volveríamos aintercambiar palabra después de aquel primer día. Sobre todo tú, porque enloqueciste por mí en cuanto me viste. - ¿Te refieres al día que estoy pensando? -Sí. - Oh, cuánto lo siento. Me parece que alucinas. - No alucino. Abundan los adjetivos para describirme: genial, rudo, viril...¿Quieres que siga? - Te lo concedo. Eres genial. Pero alucinas. || ADVERTENCIA: ESTA HISTORIA NO ES DE MI AUTORIA. LA OBRA ORIGINAL ES DE LA AUTORA ELIZABETH EULBERG. ESTA NO ES MAS QUE UNA MERA ADAPTACIÓN DE LA HISTORIA PARA HACER ALGO ENTRE PEPE MADERO Y LA PERSONA QUE LO LEA. YA CON LA EXPLICACIÓN DADA, ¡DISFRUTEN LA LECTURA!

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman