One More Minute [k.th ff]

One More Minute [k.th ff]

  • WpView
    Reads 76
  • WpVote
    Votes 24
  • WpPart
    Parts 5
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Fri, Jul 9, 2021
"Πόσα χρόνια σου έδωσαν;" με ρώτησε με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. Υπέθεσα ότι γι αυτόν υπήρχε όντως λόγος να χαμογελάει. Σε αντίθεση με μένα... "68 χρόνια!" είπα όσο πιο ενθουσιασμένα μπορούσα κρύβοντας τον ήδη καλυμμένο καρπό μου. "Αλήθεια; Κι εγώ!" φώναξε χαρούμενα και με έσφιξε στην αγκαλιά του. "Όπως σου είχα πει. Ούτε ο θάνατος δε μπορεί να μας χωρίσει." χαχάνισε. Φρόντισα να αφήσω τα δάκρυα μου να πέσουν ελεύθερα. Ίσως τα πέρναγε για δάκρυα χαράς. Θα μας χωρίσει πολύ πιο νωρίς απ'οσο περίμενες, Taehyung. {•••} Σε έναν κόσμο όπου ο χρόνος ύπαρξης σου στον πλανήτη δίνεται από άλλους μέσα από αριθμούς σφραγισμένους στον καρπό σου, η Κατρίν καταριέται την ώρα και τη στιγμή που τον γνώρισε. Γιατί τώρα θα πρέπει να τον αποχωριστεί πολύ πιο γρήγορα απ'οτι ευχόταν.
Creative Commons (CC) Attribution
#17
rm
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • MINE? [✓]
  • "Wrong Door, Right Boy"
  • Narcissist's Empire [✔️]
  • Σκέφτηκα τη Θάλασσα [#elenianna  fanfic]
  • Διαλέξαμε εμάς εκεί όπου δεν μας ξέρουν
  • I don't like you😡. Jeon Jungkook ff
  • one shotes
  • Like a friend
  • 𝗕𝗮𝗱 𝗟𝗶𝗳𝗲™
  • Roomates "by accident" [✓]

«Με ποιο δικαίωμα το έκανες αυτό, δεν σου είμαι τίποτα», φώναξα δυνατά για να μπει στον ανύπαρκτο εγκέφαλο του. «Κάνεις λάθος, είσαι δικιά μου. Μου ανήκεις, και ότι είναι δικό μου δεν το αγγίζει κανείς άλλος, πέρα από εμένα», είπε σαρκαστικά κάνοντας κάποια βήματα προς εμένα, μειώνοντας την απόσταση μας. «Είσαι τρελός», μουρμούρισα, αν και δεν ξέρω αν με άκουσε, ή απλά επέλεξε να με αγνοήσει. «Τώρα μπες στο αμάξι, μη με αναγκάσεις να σε πάω σηκωτη, ξέρεις πως θα το κάνω», με απειλεί και το σκέφτομαι λίγο. Όντως θα το κάνει, τον ξέρω. Προχωράει και μου κάνει νόημα να μπω στο αυτοκίνητο του, ρολαρω τα μάτια μου και τον ακολουθώ βαριεστημένα, ανοίγω την πόρτα και μπαίνω μέσα. «Καλό κορίτσι». Χαϊδεύει το μπούτι μου. Πιάνω το χέρι του. Μου χαρίζει ένα στραβό γελάκι όμως του κόβεται μόλις πετάω το χέρι του μακριά. «Και δύσκολη; Μ'αρέσει». Και το χαμόγελο τζόκερ ξανά κάνει την εμφάνισή του στο πρόσωπο του Στέφανου, ο οποίος είναι και επισήμως για δέσιμο. Τι θα κάνω με αυτόν;

More details
WpActionLinkContent Guidelines