Duygu istilasına uğramış bir yüreğin ardında kalan şiirler

Bu bir kavuşma hikâyesi değil. Bu, yaklaşmamayı seçmiş bir adamın hikâyesi. Aşka inanan ama ona dokunmamayı seçen, olgun bir erkeğin iç dünyasına açılan sessiz bir yolculuk bu kitap. Yirmi yaşına kadar hayatına kimseyi almamış, ilişkileri bir ihtiyaç olarak görmemiş, gücünü yalnızlıktan ve başarısından alan bir adam... Ta ki bir gün, bir ekranda gördüğü bir kızla her şey değişene kadar. Onu tanımıyordu. Hiç konuşmadı. Hiç yazmadı. Ama o Naz'ı gördüğü anda, tüm kadınların üzerini çizdi. Bu kitap, tek taraflı ama destansı bir aşkın şiirlerle anlatımıdır. Bir adamın, bir kadını kalbinin tam ortasına koyup, onu bir ömür boyunca uzaktan sevme cesaretini anlatır. Karşılıksızlığı kabullenen, sessizliği bir sadakat biçimi olarak seçen bir aşk... Her bölümde 2 tane şiir yer alır. Bu şiirler; gecelerden, uykusuzluklardan, bastırılmış cümlelerden, yazılmamış mesajlardan ve söylenmemiş duygulardan doğar. Okuyucu, satır aralarında bir adamın yavaş yavaş nasıl değiştiğine, nasıl sustuğuna ve nasıl daha derin sevdiğine tanıklık eder. Bu kitap; aşkı yüksek sesle yaşayanlar için değil, içinde sessizce büyütenler içindir. Eğer sen de birini hiç dokunmadan sevdiysen... (Bu hikâyede yer alan tüm karakterler, kurumlar ve olaylar tamamen yazara aittir. Gerçek kişi, yer, kuruluş veya tarihsel olaylarla kurulabilecek benzerlikler yalnızca tesadüftür. Bu metin, gerçek dünyayı temsil etme amacı taşımaz.)

Her dizeyi kalbimin ritminden ödünç aldım. Belki sen de okurken kendi kalbini duyarsın.🤍

Bu kitap; gitmesi gerekenleri tutamayanların, kalanları ise unutamayanların şiirlerinden oluşuyor. Her satırda bir bekleyiş, her dizede yarım kalmış bir cümle var. Sevmenin susarak da mümkün olduğunu, bazı vedaların bağırmadan yaşandığını anlatıyor. Bu sayfalarda mutlu olsun diye vazgeçilen aşklar, dönsün diye beklenip gelmeyen insanlar ve sonunda geriye kalan yorgun ama hâlâ seven bir ruh var. Eğer birini unutamadıysan, eğer "gelme" demeyi sevmenin en ağır hâli olarak öğrendiysen, bu kitap senin sessizliğine dokunacak. Bazı insanlar gider... Ama içimizde kalır.

Kelimeler bazen susmaktan daha çok şey anlatır.🌹

"Şiir, yazmaya değer en büyük mürekkeptir..." Şiirleri kendim yazıyorum, alıntı değildir! İyi okumalar...

Tüm şiirler bana aittir.. Üstad Orhan Veli Kanık'a

Ben Desmina, Varlığı bile fark edilmeyen, sesi kalabalıkta kaybolan bir ruhum ben. Ve biliyorum ki, böyle hisseden tek ben değilim - sen de öylesin. Zamana sığmayan, devrine yabancı bir kalpte beklemekten yorulanlardanız senle ben. Yanlış zamanda geldik bu dünyaya; Yanlış devirde, yanlış insanların ortasında doğduk. Aradığımızı hiç bulamadık, Hak ettiğimiz değeri göremedik. Sevgiye aç kaldık; dokunulmamış bir kalbin, unutulmuş bir köşesindeyiz sanki. Ama işte, bu yüzden yazıyoruz. Kelimelere sığınıyoruz. Çünkü bazen bir dize, bir omuz gibi olur; bazen bir kelime, bir sarılmadan daha çok iyileştirir. Ben Desmina, yazdıkça var olan, sustukça kaybolan bir kadınım. Bu kitap - benim gibi hisseden herkesin sesi. Yalnızların, yanlış zamanda sevenlerin, anlaşılmadan yaşayanların kalbinde yankılanacak bir fısıltı bu. Belki de bu yüzden yazıyorum: Kendimi anlatmak için değil, birinin "ben de böyle hissediyorum" diyebilmesi için.

SİZE SÜRPRİZ🎉 YAPMIŞEMM

"Bir tarihle başlar her şey... Bazen bir şiir olur, bazen bir anı. Bazen sadece unutulmak istenmeyen bir his." Yıldızlardan düşen parçalar gibi, her bölümde farklı bir kesit saklı. Okudukça, kimin hikâyesi olduğunu merak edecek; satırların arasına gizlenmiş yüzleri, sesleri ve kalpleri arayacaksınız. Ama unutmayın: Bazen yazılanlar, yalnızca birine okunmak için vardır.