BİLMECE

=Watty Türkiye kapandığı için hikayeyi Kitappad uygulamasına taşıyacağım okumak isteyen herkese duyrulur <3=
=Kullanıcı adım Senuzya, kitap ismi Bilmece=

Hogwarts'ın duvarları arasında dolaşan binlerce büyücüden biriydi yalnızca. Görülmeyen hikayelerdendi. O insanlar savaşırken karanlıkta gizlenendi. O madalyonun soğuk tarafıydı.

~Seriyle olabildiğince eş zamanlı ilerleyen bir hikaye yazmaya çalışıyorum ama tabii ki sonu bizim için oldukça farklı olacak ;)
-------

Masanın ahşabında elimi gezdirdim. Her zaman ne kadar güzel göründüğünü düşünürdüm. Hayranlık uyandıracak kadar büyük bir pozisyonu tarif ediyordu. Sandalyenin yanına geldiğimde durdum. Hayatımda tanışabileceğim belki de tek baba sevgisiydi. Bu sandalyenin sahibinin benim için neler yaptığını ve ne kadar çabaladığını fark etmek göğsümü sıkıştırdı. Derin bir nefes alma gereği duydum. Başımı iki yana salladım toparlanmak adına ve masayı karıştırmaya başladım. En ufak bir kağıt, mektup... Bir şey işte!
Çekmecelerde de bir şey yoktu. Odanın etrafında bulunan dolaplara ilerledim. Her rafa hızlıca göz gezdirdim. İksirler, kitaplar, ne olduğunu çözemediğim büyülü eşyalar vardı. Masanın başına geri dönüp odayı incelerken pes etmek istediğimi fark ettim. Yapabileceğim hiç bir şey yoktu. Başaramazdım. Başaramayacaktım. Omuzlarım gibi çöktüm sandalyeye. Ufak bir kabalık gibi hissettiren bu hareketle gözlerim asama kilitlendi. Anne... Özlemin kardeş duygusu muydu hüzün? Yokluğu içimi yakıyordu. Yoktu. Yoklardı. Ve benim de kim olduğuma dair bir bilgim yoktu. Asamı kaldırdım. Her söylediğimde içimi ferahlatan, annemin ilk öğrettiği büyüyü dile getirdim. "Lumos."
Ve parlak ışık bana yol gösterdi.