BALIM GURME

"Ama gözlerin çok yorgun bakıyor. Dinlenmek ister misin?"

Fazla söze gerek yoktu. Çünkü haklıydı. "İsterim." diye mırıldandım.

Geriye yaslandı. "Gel." diye çağırmasına rağmen omzumdan destek vererek kendine çekti. Kendimi gevşemiş gibi hissederken kafamı göğsü ile omzu arasında bir yere yasladım.

Rahatladığımı hissederken titrek kirpiklerimin arasından bir damla sızdı. Parmak uçlarımla onu silerken kolları arasında ısınmaya başladığımı hissettim. O sıra çenesine hafifçe kafamın üstüne yasladı. "Ağlayabilirsin Yasemin."

"İstemiyorum." diye kısık sesle konuşurken göz yaşlarım yavaşça akmaya başladılar. "Ömür!" diye isyan ederken sesim incelmişti.
*
*
*
"Burada sarı, kıvırcık saçlı küçük bir kız vardı. Gördünüz mü?"

Ömür'ün yanımızdan geçen adamı durdurup soru sormasıyla adam birkaç saniye bizi izledi. Öyle sorarsan bilmez tabi adam.

"Ördek gibi koşuyor aslında." Araya girmemle Ömür'ün bakışları bana döndü. Upps! Gergin bakışlar. Nazlı babacık, hoş geldin. İki eli belinde, üstelik sıcak havanın etkisiyle kızaran teniyle kızarmış tavuğa benzetsem de sinirli bakışları etrafı izlemem için yeterli sebepti. Aramızdaki bu sessizliği, durdurduğumuz adam bozana kadar gülmek gibi bir düşüncem yoktu asla.

"Gördüm galiba o kızı."
*
*
*
Bir adet Ömür, bir adet Yasemin. Birbirine zıt iki karakter, ne kadar yakın olabilir?