ÇENGEL ÇİÇEĞİ

Bir yıldız kaydı o gece.
İki mezarın ortasına düştü. Bu parlayan nur değil. Bu tamamıyla yıldızın etkisi. Bir nur olması için hiç günaha bulaşmamış olmaları lazımdı. Ama yürekleri cayır cayır yanarken kolay mıydı bu? Geçmişlerini ve geleceklerini yaktılar. Şimdi biri cehennemde kavrulurken öbürü arafta mahvoluyordu.
Onlar yaşarken ölmüşlerdi zaten. Kalpleri deli gibi kan pompalarken.
Tesadüf değil.
Ondan ölüm tarihleri yoktu mezar taşlarında. Doğdular ve kayboldular. Ama kesinlikle onlar şimdi ölmediler.
Toprağın altında çürüyen bedenleri bile yan yana. Her gün biraz daha bulanıyorlar günaha. Tenleri işleniyor birbirlerine. "Yapmayın." diyor biri. "Yapmayın, kül olursunuz."
Adam bakıyor kadına. Ölmüş gibi bakıyor. Onu da öldürmüş gibi bakıyor. Çürümüş parmakları buluyor kadının soğuk ve cansız elini.
"Olsun." diyor. "Buna da veryansın eder. Birbirimizin kül oluşunu izleriz."