Fallen Olympus

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έβλεπα το ίδιο όνειρο περιστασιακά. Εγώ να τρέχω, να αφαιρώ τη ζωή . Τώρα όμως που κοντεύω τα 17 βλέπω αυτό το όνειρο όλο και πιο συχνά.
Βρισκόμουν σε μια τεράστια αίθουσα θρόνου, Δεν μπορούσα να καταλάβω που βρισκόμουν. Το τοπίο έμοιαζε με σπήλαιο, με ένα τεράστιο σπήλαιο με αχνό φως. Έτρεξα προς το φως, ότι ακουμπούσε κατά λάθος το δέρμα μου έχανε κάθε ίχνος ζωής που διέθετε. Όταν έφτασα κοντά στη φιγούρα διαπίστωσα πως ήταν πάλι αυτός.